Napatra

As seen on ThoughtCatalog.com

As a self-appointed queen of Gchat and all sorts of online communications that require typing rather than verbalizing, I have encountered and continued to be bewildered by the use of emoticons and internet acronyms across culture. We all are familiar with a universal smiley face :-) a wink ;) or a LOL (Laughing Out Loud), but what I find more interesting is who uses which emoticons and acronyms.

Before we begin please note that this post is not a scientific research and my observation is based on my personal online text-based conversations that I have with people from different parts of the world. On top of that, the vocabulary of emoticons and acronyms is ever changing. By continuing to read this post, you have agreed to accept this parameter. Now let’s enter the wonder world of fluffy emoticons and crazy acronyms!

—

In America, the use of abbreviate terms is very common. People regularly include a LOL (Laughing Out Loud), an OMG (Oh My God), a TMI (Too Much Information), or a DL (Down Low – which admittedly I thought it stands for ‘Dinner List’ when I first heard it). Meanwhile, they tend to keep emoticon use at minimum. Once you add a face, it creates some impact. For instance, when including a wink ;) at the end of a sentence, to American readers it feels more like a wink rather than just a subtle wink. So choose when to use them wisely in order to avoid unnecessary complications. ;)

An interesting practice in the UK and Australia that is fairly uncommon in the United States is to end a message with an ‘x’ or ‘X’. For example, “Thanks for stopping by the other day. x” or “Catch ya later! X” This playful mark is a rarity in the United States. Thanks to Gossip Girl’s influence, “xo” comes across slightly feminine to American eyes. I can’t imagine ever receiving an ‘xo’ from a platonic American guy friend while that seems to be the norm among people of the Commonwealth.

While Brits and Aussies are showering their playful sentiment with x’s & X’s, many Americans like to SHOUT LOUDLY. All caps is used MORE FREQUENTLY than what non-US users may prefer. But honestly, are we surprised? It might not be a bad idea for Americans to bear in mind that when capitalizing their texts, they may come across MORE INTENSE THAN THEY ANTICIPATED, and readers may feel SLIGHTLY OVERWHELMED.

Moving along to the East and we get an even more interesting collection of acronyms, wordplays, and emoticons, thanks to Asian cutesy pop culture and the influential Japanese manga. Many Asian online users like to incorporate numbers into their texts. For instance, 5 (five) in Thai reads “Ha”. So when you want to write “hahaha”, Thai people save those extra two seconds by shortening it with a “555″. Similarly, to say “bye bye” in Chinese, Mandarin users type “88″ – an 8 (eight) is pronounced “Ba” which sounds close enough to a ‘bye”.

Personally I find Chinese acronyms and wordplays particularly fascinating. Since Chinese writing system is comprised of characters and not letters, words that have the same sound are made up of different characters and carry different meanings, hence an endless pun galore. For instance “愤青” (fen4 qing1 | 愤 = anger, indignant; 青 = youth ) is a slang for angry youth, referring to young Chinese who are intensely patriotic. The exact same pronunciation, written as 粪青 (fen4 qing1), however, means shitty youth, because 粪 (fen4) means poo. Another PG-13 example is 国足 (guo2 zu4) and 国猪 (guo2 zhu1). People use the first term when referring to the Chinese national soccer team (国足 – guo2 zu4 | 国 = country, in this case China; 足 = foot, in this case football), but when they don’t perform, these soccer players will then be equate with the latter, aka national pigs (国猪 – guo2 zhu1 | 国 = country; 猪 = pig).

For more awesome puns (including R-rated ones), please refer to ChinaSmack’s internet slang glossary.

Because internet censorship applies in China, another unique online practice is to shorten sensitive words into codes. For example, JC stands for “警察” “Jing3 Cha2″ or police. Looks like I’d better switch to another country right here…

While western emoticons face side way with eyes to the left and mouth to the right, Asian emoticons are read from top to bottom (eyes on top, mouth at the bottom). It may take some quick seconds to ‘see’ Asian emoticons if you are not familiar with them. The basic online facial features of a Japanese/Asian emoticons are:

The face (optional) – Ex. (   ) or [   ] or {     }

The eyes – Ex. ^^ or > < or ‘ ‘

The mouth – Ex. ____ or O or – or .

Now let’s combine them all using the bracket-eye-mouth-eye-bracket format and we’ll get:

Happy face: (^ O ^)   {^______^}

Sad face: (T__T) (The T’s look like crying eyes.)

Confused face: (O_o)   (O__O)

Disapproved/nervous face: [-_-"] (The apostrophe represents two beads of sweat.)

Can you see it? If you can’t, go read some Japanese manga.

—

More Than Words or Empty Words

In theory, emoticons add sentiments that readers cannot extract from boring Times New Roman-font texts. However, I’m sure you’ve come across email writers who are so emoticon-frenzy that you feel like you have to wade through their smiley and sappy faces to find words, which makes you begin to wonder if these cartoon faces are necessary at all in the first place. Do emoticons encourage people to be lazier with words, having to rely on emoticons to help finish the sentence? How will text originators know that text receivers understand the message accurately? Your impression of  a :) may read like a -_-” to me.

Bridging the Gap

Some people (including myself) use more emoticons when communicating in a foreign language. With limited vocabulary and limited grammatical structures to leverage, we feel a little restricted when trying to get our message across, hence the desperate smiley face :) that represents EVERYTHINGTHATYOUDON’TKNOWHOWTOSAY.

Emoticons, acronyms, and internet slangs – whether you love them or hate them – exist. So you might as well get friendly and familiar with them. Just make sure you cater THE RIGHT ONES TO THE RIGHT CROWD. Have fun with it. (^__^) Why not! xx

Living in Beijing, I am constantly exposed to the center of China-ness. Many things in this city remind me of the magnificent China: classic landmarks like the Forbidden City and the Olympic Bird’s Nest, intimidating government buildings that sprawl across the city, and eight-lane avenues which are so wide that it would require two red light sessions to cross them, to name a few. Beijing is the place where the Chinese government officials meet foreign dignitaries, where important national policies are made, and where the 60^th anniversary of the Chinese Communist Party was wildly celebrated. The whole of China follows Beijing time. Whether you live in a village a few kilometers away from Pakistan or North Korea, your clocks tick at the same pace and tell the same time.

Living in the center of everything, it is easy for a Beijinger to forget that real China exists much further beyond the Beijing bubble. Too many people jump to the conclusion that Beijing equals China. This is utterly unfortunate because China is a massive country that is amazingly diverse.

But to recognize that China is diverse and to experience it are two separate notions. Recently I had a chance to get out of Beijing and headed southwest to a small village called Menglian in Yunnan province. Located only ten-some kilometers away from Myanmar, the town is heavily populated by the Dai ethnic minority who are cousins of the Lao, Shan, and Thai peoples. Dai people are strongly influenced by the Thai culture.

Once arrived in Menglian, I practically found myself somewhere closer to rural Thailand than China. As a Thai native, the Dai/Thai pop tunes that Menglian cab drivers rocked out to put an ear-to-ear smile on my face. Mandarin was no longer the mainstream dialect; people converse in Dai – a dialect so close to the northern Thai language that I can communicate with them in my mother tongue. Eating was the highlight of the trip since Dai’s ‘home style’ delicious dishes share a lot of similarities with the northeastern Thai cuisine. The Dais don’t come across entirely Chinese; instead they exude a Southeast Asian air. I found a semi-Thai home away from home right in the heart of Menglian.

The Dai minority with their culture is not the sole example that showcases China’s diversity. Fifty-four other ethnic minorities spread across the nation, adding colorful layers to the country. China is usually thought of as a homogeneous country; where stereotypes don’t extend much further from gung fu fighting and gongpao chicken. This simplification makes us overlook fascinating bits and pieces that coexist harmoniously (and sometimes not) in this Middle Kingdom. And if you look far enough, then you may realize that to experience the real China might not feel very Chinese after all.

Note: This post was cross-blogged between my personal blog and PocketCultures.

–

การมาใช้ชีวิตอยู่ในปักกิ่งทำให้เราได้สัมผัสกับความเป็นจีนต้นตำรับ ปักกิ่งมีหลายสิ่งที่บ่งบอกถึงความเป็นจีนแท้ๆ ไม่ว่าจะเป็นสถานที่สำคัญอย่างพระราชวังต้องห้าม สนามกีฬาโอลิมปิกรังนก อาคารราชการขนาดใหญ่ยักษ์ที่น่าเกรงขาม มีธงชาติจีนประดับโดยรอบทุกห้าเมตร ไปจนถึงถนนแปดเลนที่กว้างจนคนเดินต้องรอให้ไฟแดงสองรอบกว่าจะข้ามถนนเสร็จ ปักกิ่งเป็นเมืองที่รัฐบาลจีนใช้ต้อนรับบุคคลสำคัญจากทั่วโลก เป็นเมืองที่รัฐบาลใช้ออกข้อกฏหมายต่างๆของประเทศ และเป็นเมืองหลักในการปาร์ตี้สุดเหวี่ยงเฉลิมฉลองครบรอบ 60 ปีพรรคคอมมิวนิสต์จีน ประเทศจีนทั้งประเทศดำเนินตามเวลาท้องถิ่นของปักกิ่ง คนจีนไม่ว่าจะอาศัยอยู่ที่ชายแดนจีน-ปากีสถาน หรือชายแดนจีน-เกาหลีเหนือต่างก็ต้องอิงเวลาราชการปักกิ่งกันทั้งนั้น

และเมื่ออาศัยอยู่ในเมืองที่เป็นศูนย์กลางของประเทศ คนปักกิ่งส่วนใหญ่มักจะลืมไปว่าประเทศจีนนั้นกว่้างใหญ่และมีอะไรๆมากกว่าปักกิ่งมากนัก หลายคนสำคัญผิดทึกทักว่าปักกิ่งคือเมืองจีน ซึ่งถือเป็นเรื่องที่น่าเสียดายเมื่อคนเหล่านี้มองข้ามความหลากหลายและน่าสนใจในแง่มุมอื่นๆของประเทศไป

แต่การรับรู้ถึงความหลากหลายทางสังคมและวัฒนธรรม กับการสัมผัสด้วยตัวเองนั้นเป็นสองสิ่งที่แตกต่างกัน ไม่นานมานี้เรามีโอกาสเดินทางออกจากปักกิ่งไปยังหมู่บ้านเล็กๆในมณฑลยูนนานที่ชื่อเมิ่งเหลียน ซึ่งอยู่ห่างจากชายแดนจีน-พม่าไปเพียงสิบกว่ากิโล ประชากรเกินครึ่งของเมิ่งเหลียนเป็นชาวไท (Dai หรือ 傣) หรือชนกลุ่มน้อยที่มีรากฐานวัฒนธรรมใกล้เคียงกับคนชาวลาว ชาน และไทย จะคิดว่าชาวไทที่เมิ่งเหลียนเป็นลูกพี่ลูกน้องกับคนไทยภาคเหนือและอีสานก็ว่าได้

เมิ่งเหลียนให้อารมณ์ชนบทเมืองไทยมากกว่าชนบทเมืองจีน เรายิ้มไม่หุบตอนขึ้นแท็กซี่ที่เมิ่งเหลียน เมื่อคนขับเปิดเพลงเสก​ โลโซ (ใจสั่งมา) หรือป้าเบิร์ด (มาทำไม) จนกระหึ่มแทนที่จะเปิดละครวิทยุจีนอย่างที่คนขับแท็กซี่ที่ปักกิ่งชอบฟัง โดยเฉพาะเรื่องการกินนี่เรียกได้ว่าเป็นจุดเด่นของการเดินทาง เพราะอาหารพื้นบ้านของเมิ่งเหลียนก็คล้ายกับอาหารอีสานที่เมืองไทยดีๆนี่เอง ภาษาหลักที่ใช้ในการสื่อสารก็เป็นภาษาไทท้องถิ่นที่ใกล้เคียงมากพอกับภาษาเหนือของเมืองไทย คนไทยอย่างเราสามารถโต้ตอบเป็นภาษากลางกลับไปได้ เรียกได้ว่าคนไทในเมิ่งเหลียนนี้ไม่จีนอย่างมาก แต่จะไปคล้ายกับคนไทยหรือคนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แทน ใครจะไปรู้ว่าการมาเมิ่งเหลียนนี้ดันให้อารมณ์เหมือนเวลาไปจังหวัดแถบอีสานของไทย

คนกลุ่มน้อยชาวไทเมิ่งเหลียนและขนบธรรมเนียมประเพณีของพวกเขาไม่ได้เป็นเพียงตัวอย่างเดียวที่แสดงถึงความหลากหลายทางเชื้อชาติและวัฒนธรรมของจีน เมืองจีนยังมีชนกลุ่มน้อยอีกกว่า 54 กลุ่มที่ล้วนเติมแต่งความแตกต่างทางวัฒนธรรมของจีน คนทั่วไปมักมองว่าจีนเป็นประเทศที่มีเอกลักษณ์ชัดเจนแต่ไม่หลากหลาย เวลานึกถึงเมืองจีน เรามักคิดถึงแต่เพียงอะไรที่จีนมากๆอย่างตะเกียบ เติ้งลี่จวิน หรือเปาบุ้นจิ้น โดยลืมไปว่าเมืองจีนนั้นมีอะไรดีๆที่ไม่จี๊นจีน อย่างที่พวกเราชอบคิดผสมกลมกลืนไปอยู่ในแผ่นดินนี้ และถ้าลองมองดีๆแล้ว เราอาจจะเห็นว่าการสัมผัสความเป็นจีนจริงๆอาจจะไม่เจ๊ก ไม่เจ๊อย่างที่เราคิดกันเลย

As an online geek, one of the most inconvenient aspects of living in China is being trapped inside the infamous Great Firewall. Stuck inside the wall, technically I am unable to access YouTube, Facebook, all blogging platforms (WordPress, Blogspot, Tumblr, etc. including my own blog), Twitter, FourSquare, Google Documents & Google Calendar at times, and this ridiculous list continues. You can imagine sheer frustration of those unfortunate ones, having to be confined to an unnatural limited cyber space. World Wide Web in China doesn’t read exactly World Wide Web, but more like Webs Within the Wall.

From my experience, Internet users in China split into three camps – the Rebels, the Don’t Cares, and the Completely Unawares.

As the name suggests, the Rebels refuse to be grounded. These are people who seek out VPNs that tunnel through the government firewall systems. They are happy to pay to get on Facebook, to tweet, or to check in at various locations on FourSquare. Sometimes the Rebels can go pretty hardcore and end up paying hefty prices in getting the VPN to work on their android phones. But hey, it’s totally worth it.

The Don’t Cares obviously don’t give a damn about this restricted situation. They may try using some ‘free, but often unreliable and will eventually be blocked’ VPNs, and consequentially will be able to connect to the real world Internet at that VPN’s mercy. When they can’t access blocked websites during down times, the Don’t Cares just leave it at that. They don’t push further. Simply put, their mantra is ‘If it’s blocked, it’s blocked’.

While most foreigners living in China tend to lie somewhere between the Rebel – the Don’t Care territories, the majority of local Internet browsers should be identified as the Completely Unawares, whose levels of Internet savviness and usage patterns suggest that they don’t really understand that traffic outside of the Chinese Internet is being filtered and do not notice such condition. Hence, they don’t find the necessity to break away from it.

Of those major international websites that manage to get through the Great Firewall, a fierce competition with local websites lies ahead. In general, Chinese webs are very advanced and independent of the global Internet community. Why would one need Facebook access when you can just log on to Renren.com. Want to bid stuff? Forget international shipping and stick with Chinese version of EBay at Taobao. Need to pay for your online shopping? Alipay can help you out.  Itch to tweet? Try Sina’s microblog platform. Google left China? We still have Baidu.com. Find a desire to Yelp? Head to Dianping.com to find all raves and rants on restaurants across Chinese cities.

In a strange way, I am truly impressed by how Chinese websites use this limited-access condition to build a very powerful World Wide Web that almost exists in its own entity. The ability to meet the desires of billions of curious mainland Internet users so that they won’t look elsewhere outside of the .cn realm is a remarkable accomplishment. For Chinese Internet Masters, their mantra would go something like this – ‘So it’s blocked? Never mind we’ll build our own’.

Of course, the success of Chinese local websites versus international websites does not entirely stem from the Great Firewall as the sole contributor. This also has to do with how local sites tend to understand Chinese users’ needs better and consequentially deliver better, localized solutions.

There is much ongoing debate on how the Great Firewall is currently serving as a great hindrance to China’s path to becoming the world’s next leader. How can China be completely in sync with the rest of the world when they still limit the access to such great and open service like the Internet? My fellow Twittizen @Niubi wrote an insightful article about this here.

I’m not going to get into another vast realm of this profound issue on my tiny blocked blog space. But before I end this post, let’s just say I am extremely thankful that my VPN gets me out of the Great Firewall.

Note: This post was cross-blogged between my personal blog and PocketCultures.

–

ท่อง‘อินทรา’เน็ท

ในฐานะคนติดอินเตอร์เน็ท การต้องมาติดแหง็กกับอินเตอร์เน็ทที่ไม่เสรีของเมืองจีนถือเป็นเรื่องที่น่าเหนื่อยหน่ายมาก จริงๆแล้วอยู่ที่เมืองจีนไม่สามารถเข้า Facebook, YouTube, Twitter, FourSquare, blog ทั้งหลายทั้งแหล่ (รวมไปถึงblogของเราเอง), Google Documents และ Google Calendar (ในบางครั้ง)ได้ ที่เกริ่นมานี้ถือเป็นแค่น้ำๆเท่านั้น (อ่านรายชื่อละเอียดได้ที่นี่) เพื่อนๆลองคิดดูว่ามันจะน่าอึดอัดขนาดไหนถ้าเมื่อคิดจะเข้าไปดูเว็บอะไรๆก็โดนบล็อคไปหมด ที่เมืองจีนคนจีนไม่มีโอกาสได้สัมผัสความหมายอันแท้จริงของ World Wide Web ได้แต่รู้จักเพียง Webs Within the Wall

จากประสบการณ์ส่วนตัว นักเล่นเน็ทที่เมืองจีนสามารถจัดแบ่งได้เป็น 3 จำพวก คือ กลุ่มคนสู้ กลุ่มคนไม่แคร์ และกลุ่มคนไม่รู้

กลุ่มคนสู้ คือนักท่องอินเตอร์เน็ทที่ไม่ยอมติดอยู่ในกรอบอินเตอร์เน็ทแบบยัดเยียดของจีน พวกเขาคือคนที่ยอมแสวงหาVPN (Virtual Private Network) อันเป็นโปรแกรมที่สามารถทำให้ผู้ใช้สามารถทะลวงกำแพงอินเตอร์เน็ทจีนออกไปได้ กลุ่มคนสู้ยอมเสียเงินเพื่อให้ได้ใช้ Facebook เพื่อจะได้ทวีต หรือ check in ตามสถานที่ต่างๆผ่าน FourSquare กลุ่มคนสู้หัวรุนแรงบางคนถึงกับยอมเสียเงินจำนวนหลายพันบาทเพื่อให้สามารถใช้อินเตอร์เน็ทเสรีได้แม้กระทั่งบนโทรศัพท์android ซึ่งแม้กระเป๋าตังค์จะฉีกแต่ก็เรียกได้ว่าคุ้มแสนคุ้ม!

กลุ่มคนไม่แคร์แน่นอนอย่างที่ชื่อบอก พวกเขาไม่แคร์กับอินเตอร์เน็ทไม่เสรีที่เมืองจีน กลุ่มคนไม่แคร์อาจลองใช้ VPN ที่ฟรีแต่ไม่ค่อยได้เรื่อง VPN ฟรีนี้ จะฟรีอยู่ไม่นานก่อนจะถูกจับได้และโดนบล็อคไปในที่สุด ความสามารถในการเข้าเว็บต้องห้ามของกลุ่มคนไม่แคร์นั้นสุดแท้ขึ้นอยู่ต่อบุญกรรมที่ทำไว้กับVPNฟรีๆที่พึ่งพาไม่ค่อยได้ เมื่อไหร่ที่เข้าเว็บต้องห้ามไม่ได้ กลุ่มคนไม่แคร์ก็จะไม่พยายามสู้ พูดง่ายๆว่าคนกลุ่มนี้เห็นว่า ถ้าบล็อคก็บล็อควะ

ในขณะที่ชาวต่างชาติที่อาศัยอยู่ในเมืองจีนส่วนใหญ่จะถูกจัดอยู่ในระหว่างกลุ่มคนสู้กับกลุ่มคนไม่แคร์ แต่คนจีนท้องถิ่นส่วนใหญ่กลับเป็นกลุุ่มคนไม่รู้ ซึ่งเป็นกลุ่มคนที่ไม่ค่อยเข้าใจว่าอินเตอร์เน็ทที่เมืองจีนมันไม่เสรียังงัย และก็ไม่เห็นว่าความจำกัดนี้เป็นเรื่องเลวร้ายแต่อย่างใดดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีความคิดที่จะขวนขวายตะเกียกตะกายพาตัวเองให้หลุดจากกรอบกำแพงอินเตอร์เน็ทของจีนนี้

สำหรับเว็บไซท์ต่างประเทศที่สามารถทะลวงผ่านกำแพงอินเตอร์เน็ทเหล็กของจีนได้นั้น ก็ยังต้องเจอกับการแข่งขันที่หนักหน่วงกับเว็บท้องถิ่นของเมืองจีน ถ้ามองจากภาพรวม เว็บไซท์จีนเรียกได้ว่าเจ๋งมากและเป็นอิสระจากเว็บต่างประเทศทั่วไป เช่น คนจีนเค้าถึงจะไม่มี Facebook ให้ใช้ เค้าก็ใช้ Renren.com ถ้าคิดจะประมูลของก็ไม่ต้องมานั่งพึ่ง international shipping จาก EBayให้หงุดหงิดในเมื่อก็มี Taobao มาให้ประมูลของจนเพลิน แล้วถ้าใช้ PayPal จ่ายเงินมันไม่สะดวก คนจีนเค้าก็มี Alipay มาเป็นอีกทางเลือก ถ้าอยากจะทวีตขึ้นมา ก็สามารถใช้ทวีต microblog platform ของ Sinaได้ ตอนที่กูเกิ้ลย้ายออกจากเมืองจีน คนที่เค้าก็มี baidu.com ให้ใช้อย่างที่ไม่ต้องง้อ

เราแอบทึ่งไม่ได้กับความสามารถของเว็บจีนเหล่านี้ที่สามารถใช้โอกาสจากสถานการณ์อินเตอร์เน็ทไม่เสรีของจีนในการสร้างระบบโลกออนไลน์ที่ทรงพลังเหล่านี้อันเป็นอิสระจากอินเตอร์เน็ทสากลอย่างชัดเจน ถือได้ว่าต้องให้ความดีความชอบกับผู้นำเว็บจีน ที่สามารถรองรับความต้องการของนักท่องอินเตอร์เน็ทที่เมืองจีนให้ไม่ต้องไปเสาะแสวงหาจากเว็บไซท์ต่างประเทศไหนๆ คติประจำใจของชาวอินเตอร์เน็ทที่จีนคงเรียกได้ว่า โดนบล็อคไม่เป็นไร ยังงัยในจีนก็หาได้

แน่นอน ความสำเร็จของเว็บจีนนั้นไม่ได้มาจากผลของการกีดกั้นเว็บไซท์จำนวนหนึ่งแต่เพียงอย่างเดียว เว็บไซท์ท้องถิ่นของจีนยังเข้าใจความต้องการของผู้บริโภคจีน และสามารถเติมเต็มความต้องการของผู้ใช้ได้ดีกว่าเว็บไซด์คู่แข่งของต่างประเทศ

ณ เวลานี้ หลายฝ่ายกำลังถกเถียงว่าอินเตอร์เน็ทที่ไม่เสรีที่จีนเป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาประเทศไปสู่การเป็นผู้นำของโลกหรือไม่ จีนจะสามารถต่อติดกับนานาชาติได้อย่างไรถ้าสิ่งพื้นฐานที่สำคัญอย่างยิ่งยวดอย่างอินเตอร์เน็ทเสรียังถูกจำกัด เพื่อนชาวทวิตเตอร์คนหนึ่งของเรา @Niubi เขียนบทความน่าสนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ไว้ที่นี่

เราสัญญาว่าจะไม่เริ่มอีกหัวข้อที่ลึกและไม่เล็กในบล็อคเล็กๆของเรานี้ แต่ก่อนจะจบ post นี้ เราคงต้องของคุณ VPN ของเราที่พาเราออกมาจากกำแพงอินเตอร์เน็ทของจีนได้

If you are traveling to China and are looking for some advice, I’ve got one for you. Leave your credit card at home. Instead, bring small change – lots of it.

The reason for this advice is not because China is dirt cheap – forget about the days when lunch is 2 kuai (USD0.30) and a nice top is 20 (USD3). The underlying reason to this advice is much simpler than that – it’s just because salespeople in China are obsessed with small change.

Whether paying for a 0.4RMB bus ride (6 cents), or buying a 300RMB face wash (USD44), a lot of transactions in China are still done in cold cash. As a result, the locals carry all sorts of bills and coins to match each transaction. An easy way to gain some love from your salesperson here is to pay for a pricey purchase with small bills. A way to make him/her hate you? Just do exactly the opposite. Try use a RMB100 (USD14.66) bill to pay for something minuscule. You will most likely get yourself into the following scenario:

Step 1 – Gasp

Salesperson: Aiya! Why 100kuai bill?

You: Uh, I’m sorry(?).

Step 2 – Negotiate

Salesperson: No smaller change? Look again.

You: I don’t think so but I can try.

Step 3 – In denial

Salesperson: But what am I going to do? I have no smaller bills either.

You: Dude, that’s totally not my fault.

At this very strategic moment you have to stay strong. Remain affirmative. Then something miraculous will happen…

The shopkeeper will open his/her hidden drawer, and BAM!, there you see many small bills and coins resting quietly. It’s not because your local salesperson doesn’t have the small bills, most of the time they have quite a handful of them. They just don’t want to touch their holy shrine of small bills and coins.

In all honesty, I have gotten myself into semi fights so many times with this small change dilemma. I can confirm that it’s not worth it to fight. You rarely win and end up traumatizing yourself. (You’d be surprised how many people would rather walk than hail a cab when they don’t have small change…) So before you leave home, do yourself a favor – check your wallet and stack up the 1 kuai and 5 kuai bills. They are so much handier than your fancy Visa Platinum in China – at least for the time being.

Note: This post was cross-blogged between my personal blog and PocketCultures.

–

สำหรับใครที่มีแผนเดินทางมาเมืองจีนและกำลังอยากได้ข้อแนะนำเตรียมตัวก่อนการเดินทาง วันนี้เรามีหนึ่งข้อมาขอแชร์ ถ้าเพื่อนๆมาเมืองจีน แนะนำว่าให้เอาบัตรเครดิตทิ้งไว้ที่บ้าน เอามาแต่เศษเงินเล็กเงินน้อยแทน

ที่แนะนำกันอย่างนี้ไม่ใช่เพราะว่าสินค้าในประเทศจีนถูกเหมือนขึ้หมูขึ้หมาอย่างที่เราเคยได้ยินกัน ใครที่ยังหวังว่าที่เมืองจีน อาหารกลางวันจะยังราคาสิบบาท หรือเสื้อสวยๆตัวละร้อยบาทนั้น ขอให้ลืมไปได้เลย เหตุผลสำหรับคำแนะนำนี้จริงๆแล้วธรรมดากว่านั้นเยอะ ที่เราแนะนำให้พกเศษตังค์มาก็เป็นเพราะว่า คนจีนเค้าชอบเศษเงินมาก ก็แค่นั้นเอง

ไม่ว่าคุณจะเสียเงินค่ารถเมล์ราคา 1 บาท 80 สตางค์ หรือซื้อเจลล้างหน้าราคาพันห้า การจ่ายเงินส่วนใหญ่ยังทำกันในรูปแบบของเงินสด คนจีนที่นี่เลยพกเศษเงินทุกประเภท ตั้งแต่แบงค์ 100 หยวน (500 บาท) ไปจนถึงแบงค์ 0.10 หยวน (ไม่ถึง 50 สตางค์) เพื่อให้เหมาะสมแก่การจับจ่าย ถ้าใครอยากผูกมิตรกับคนขาย เราขอแนะนำให้ใช้แบงค์เล็กจ่ายเงินซื้อของใหญ่ๆ แต่ถ้าใครอยากเจอดีขอแนะนำให้ทำตรงกันข้าม ลองใข้แบงค์ 100 หยวนจ่ายเงินค่าอะไรหยุมหยิมดู แล้วคุณจะประสบกับเหตุการณ์ดังต่อไปนี้:

1. ตกใจ

อาแปะ: ไอ้หยา! ลื้อทำไมให้อั๊วแบงค์ใหญ่อย่างนี้?

คุณ: เอ่อ โทษทีแปะ

2. เกลี้ยกล่อม

อาแปะ: ลื้อไม่มีแบงค์เล็กกว่านี้จริงๆเหรอ ลองดูอีกทีซี้

คุณ: คิดว่าไม่มีจริงๆนะคะ อ่า เดี๋ยวเช็คอีกที

3. ไม่เชื่อ

อาแปะ: อ้าว แล้วให้อั๊วทำงัย? อั๊วไม่มีตังค์ทอนเหมือนกันเนี่ย

คุณ: เอ้ แปะ นี่มันปัญหาของแปะนะ เงินนี่ให้ไปแล้ว

เมื่อมาถึงจุดนี้ขอให้เพื่อนๆตั้งสติ อย่าหวั่นไหว แล้วจู่ๆปาฏิหาริย์จะเกิดขึ้น…

พอเห็นว่าเราไม่มีเศษตังค์จริงๆ อาแปะคนขายจะเดินไปเปิดลิ้นชักเงินลับๆของแก แต่น แตน แต๊น! เศษเงินน้อยใหญ่มากมายพากันไหลพรั่งพรูออกมาจากลิ้นชักลึกลับนี้ จริงๆแล้วแปะเค้าไม่ได้ไม่มีเศษตังค์หรอก แต่แกแค่ไม่อยากใช้ก็เท่านั้นเอง ของรักของหวงยิ่งกว่าแบงค์ร้อยหยวนก็คือแบงค์ 0.10หยวนเป็นฟ่อนๆเนี่ยแหละ

ตั้งแต่อยู่ที่ปักกิ่งมาจะเกือบปี เราได้เผชิญกับการทะเลาะเบาะแว้งกับบรรดาเจ๊เจ็กซิ้มแปะเฮียมากมายเพราะเรื่องไม่มีเศษตังค์ และเราก็บอกได้เต็มปากเต็มคำว่า เพื่อนๆอาจจะได้เถียง แต่ถ้าจะให้เถึยงจนชนะนั้นอย่าหวัง (มีเพื่อนเราหลายคนมากที่ยอมเดินกลับบ้านแทนที่จะนั่งแท็กซี่กลับบ้านเวลาไม่มีแบงค์ย่อยเพราะไม่อยากเม้งกับแท็กซี่) เพราะฉะนั้นเวลาอยู่เมืองจีน ก่อนออกจากบ้านขอให้ดูตาม้าตาเรือ เช็คเงินในกระเป๋าว่ามีแบงค์ย่อยพอรึเปล่า เพราะแบงค์หยวนแบงค์ห้าหยวนเหล่านี้มีคุณค่ามากกว่าบัตร Platinum สุดไฮโซอยู่หลายโขที่เมืองจีน อย่างน้อยที่สุดก็ ณ เวลานี้แหละ

For those of you who enjoy reading cultural posts, check out PocketCultures – a website that brings, as the name suggests, different pockets of cultures around the world to your home browser. The website is divided into three sections; Topics of the World (blog posts like mine); Blogs of the World (which introduces you to interesting blogs around the world); and last but not least – My Partner is a Foreigner – featuring stories of cross-cultural relationships which also conveniently serve as a study material if you wish to pursue intercultural dating. Posts are written by bloggers around the world, including contributors from Brazil, Argentina, Romania, Spain, Ireland, Germany, The Netherlands, India, Japan, The Philippines, USA, New Zealand, Costa Rica, Zambia, Thailand (by our very Gnarly Kitty actually!). I recently just joined the crew as PocketCultures’ China Contributor. So if there’s anything you’d like to hear about China in particular – let me/us hear it!

Happy browsing-

N

–

สำหรับคนที่ชอบอ่าน blog post เกี่ยวกับวัฒนธรรม วันนี้ขอแนะนำ PocketCultures เว็บไซด์ที่รวบรวมเรื่องราวน่าสนใจในวิถีชีวิตของหลายหลากวัฒนธรรมบนโลกมาไว้ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของคุณ PocketCultures แบ่งเป็นสามหมวดย่อย คือ Topics of the World (สำหรับ blog post คล้ายของเรา) Blogs of the World (ที่แนะนำ blog/website เกี่ยวกับวัฒนธรรมที่น่าสนใจอื่นๆ) และหมวดสุดท้ายก็น่าสนใจไม่ใช่น้อย – My Partner is a Foreigner ซึ่งรวบรวมเรื่องราวชวนหัวของคนที่มีแฟน/คู่จากต่างวัฒนธรรม ทั้งหมดของ PocketCultures เขียนโดย blogger ทั่วโลก เช่น บราซิล อาร์เจนตินา โรมาเนีย สเปน ไอร์แลนด์ เยอรมัน เนเธอร์แลนด์ อินเดีย ญี่ปุ่น ฟิลิปปินส์ อเมริกา นิวซีแลนด์ คอสตา ริก้า แซมเบีย ไทย (โดย Gnarly Kitty ของเรานี่เอง!) เราเพิ่งได้มีโอกาสร่วมแจมกับ PocketCultures เมื่อไม่นานมานี้ในฐานะนักเขียนจากจีน เพราะฉะนั้น ถ้าเพื่อนๆอยากรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับเมืองจีน กระซิบกันมาได้นะจ๊ะ

น.

It has been almost a year since I left America. Time flies freakishly fast. There are so many things about the US that I miss – that unique smell of America, J.Crew catalogues, Chipotle burritos, and not to mention “Party in the USA.”

In the meantime, life in Beijing hasn’t been so bad either. I have come to love a handful of Beijing things, including my rusty Beijing bicycle, badminton, and bubble tea. But one thing I am particularly obsessed with is KTV.

KTV, the Chinese abbreviation for karaoke, is a heavenly place where Chinese people hit up and let loose. Unlike small Karaoke bars in America tucked away in quiet corners, Chinese KTV joints are a lot more serious. They are grand, three-story buildings broken into rooms that come with their own karaoke setup and ten thousand Chinese and international songs for you and your friends to sing until your lungs give out.

At KTV, any ordinary Joe in China can feel like a superstar. Chinese karaoke never fails to fulfill your deepest desires. Want to sing Karaoke classics? Pick John Denver’s Take me home, country roads. Or choose Lady Gaga’s Telephone in case you haven’t seen the music video on YouTube yet. Want to show off your singing in foreign languages? Japanese, Spanish, Korean, and other foreign songs are also available. Is the original note too high for you? Change it to match your pitch. Want your friends to participate? Hand them the maracas. Sing until you starve? There’s a free buffet on the second floor. Want to hawk the microphone all night long? KTV doesn’t close. What else do you need? Exactly.

While Westerners may never think of using karaoke to break the ice, KTV is a Chinese icebreaker that never ends. The 5×8 sq.m. private rooms are not only a place for you to unleash your superstar alter ego, but also a place for you to impress your acquaintances, share unforgettable moments with your boyfriend/girlfriend, and even seal a business deal in the middle of singing Kayne West’s Gold digger. In short, KTV can be whatever you want it to be – and beyond.

So if your travel takes you through China in the future, remember to pack your microphone for the trip. Anyone can be a superstar in China, just break a smile and shine.

Although time is a universal concept, it seems to me that people from different places view it differently. To delay a train ride for one minute in Japan is a crime, but to arrive at a social gathering an hour late in Thailand is expected. Our watches may tick at a similar pace, but we read time differently according to where we are.

The time paradox is even more apparent when you live in a country, like China, where things move at light speed. The Shanghai circa 2007 and Shanghai circa 2010 that I witnessed are very different. Without the Huangpu river that runs across the city and the ugly Oriental Pearl Tower to mark Shanghai’s skyline, I could have easily mistook that I had boarded a plane to Shanghai but landed elsewhere.

In a city that feels more like an expansive construction site – polishing everything before the opening of the World Expo that’s taking place next week – Shanghai residents are one of the most spoiled people in the world. They get to hop on a brand new subway, browse through brand new shops, and dine at brand new restaurants. The only thing Shanghai is missing is that particular smell of a new car to match all the brand new roads that are opened to the public every other day (oh wait, these cars are also new). A cab driver told me that even cab drivers often get lost on the road these days, since there are too many new roads everywhere they go.

A Shanghai friend who now studies in the States made an interesting remark about how the rapid development in China skews Chinese people’s perception of time. A year in Shanghai feels like seven years elsewhere. This explains why when I proudly told Shanghai-ers that my first time in the city was in 2007, they all gave me a look as if I came from a blast from the past. In contrary, when a real estate agent in Pittsburg told my Shanghai friend that the apartment she was interested in which was built in early 1990s, was very ‘new’, she was shocked. Modern day Shanghai barely existed back in early 1990s.

Quite frankly, I am a little jealous of those old Beijingers and Shanghai-ers whom we usually see chilling out at the park in the morning, or playing Chinese chess all day long in my neighborhood. Living in 20^th and 21^st century in China technically makes these people semi-immortal. They are in their 70s but their lives are packed with several hundreds of years of colorful stories and experiences. They have witnessed the days when bicycle was the main (if not only) transportation method, till the present day when China becomes the largest automobile market in the world. Old Chinese grandmas and grandpas have gone through the days when they bid farewell to their neighbors who left China for a better future elsewhere, and now they are greeting their grandchildren or third wavers’ returns to their original roots with a hope to find better prospect in the Far East. All of this happened in under these short 80 or 90 years of their long lives. Talk about living life to the fullest.

–

ถึงแม้‘เวลา’จะมีความหมายที่เป็นสากล แต่คนในแต่ละประเทศมองเวลาไม่เหมือนกัน การที่รถไฟออกเดินทางช้ากว่ากำหนดไปหนึ่งนาทีอาจจะถือเป็นเรื่องคอขาดบาดตายที่ญี่ปุ่น แต่ในขณะเดียวกันการไปตามนัดทานข้าวกับเพื่อนฝูงสายไปหนึ่งชั่วโมงถือเป็นเรื่องธรรมดามากในสังคมไทย นาฬิกาของทุกประเทศอาจเคลื่อนไปตามจังหวะเดียวกัน แต่ความรู้สึกว่าเวลาหมุนผ่านไปช้าเร็วขนาดไหนนั้น แตกต่างกันไปในแต่ละที่

ความน่าพิศวงของเวลายิ่งชัดเจนขึ้นเมื่อเราใช้ชีวิตอยู่ในประเทศที่กำลังก้าวไปข้างหน้าด้วยความเร็วแสงอย่างเมืองจีน  เซี่ยงไฮ้สมัยปี 2007 กับ เซี่ยงไฮ้ยุค 2010 ที่เราได้สัมผัสมาแทบจะไม่มีอะไรเหมือนกันเลย ถ้าเซี่ยงไฮ้ไม่ได้ตึก Oriental Pearl Tower ที่แสนน่าเกลียด กับแม่น้ำหวางพูที่กั้นระหว่างฝั่ง Pudong กับ Puxi แล้ว เราก็คงนึกว่าตัวเองขึ้นเครื่องบินผิดลำ ตัวตั้งใจจะไปเซี่ยงไฮ้ แต่ดันไปโผล่ที่เมืองไหนส่วนใดของโลกก็ไม่รู้

ในเมืองที่ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นลานก่อสร้างขนาดใหญ่อันเป็นผลพวงจากการเร่งผักชีโรยหน้าก่อนงาน World Expo ที่กำลังจะเริ่มขึ้นภายในไม่กี่วันนี้ ชาวเซี่ยงไฮ้ได้กลายเป็นพลเมืองที่ถูกตามใจมากที่สุดในโลก คนเซี่ยงไฮ้ได้นั่งรถใต้ดินใหม่เอี่ยม เดินซื้อของในห้างชนิดใหม่แกะกล่อง ทานข้าวในร้านอาหารฮิปๆ ใหม่ๆ แถมได้ดมกลิ่นสีจากฝาผนังร้านเพราะสีที่ทายังไม่ทันจะแห้งดี อย่างเดียวที่เซี่ยงไฮ้ขาดไปก็คือกลิ่นรถใหม่ที่ควรจะมาคู่กับถนนหลายสิบเส้นที่เปิดใหม่ทุกวัน (โอ้ ลืมไป จริงๆแล้วรถก็ใหม่ด้วย) คนขับแท็กซี่เคยบอกกับเราว่า แม้กระทั่งแท็กซี่ที่ว่าเชี่ยวทางรถเองก็ยังงง ไม่รู้จะขับยังงัย

เพื่อนจากเซี่ยงไฮ้ของเราคนหนึ่งซึ่งตอนนี้กำลังเรียนหนังสืออยู่ที่อเมริกาเคยพูดกับเราว่าความเจริญแบบก้าวกระโดดของจีนทำให้คนจีนมองเวลาไม่เหมือนกับคนชาติอื่น หนึ่งปีที่เซี่ยงไฮ้ให้อารมณ์เหมือนเจ็ดปีที่เมืองอื่น นี่คงเป็นเหตุผลที่ทำให้คนเซี่ยงไฮ้แถวนี้เค้าแอบส่ายหน้าแบนเราว่าเชยมากๆ เมื่อเรายืดอกอย่างภูมิใจก่อนอวดว่าตัวเองเคยมาอยู่เรียนหนังสือที่เซี่ยงไฮ้ตอนปี2007 เพราะปี2007ของคนที่นั่น ให้อารมณ์ประมาณปี1999ของเมืองอื่น ตอนที่นายหน้าคอนโดบอกกับเพื่อนชาวเซี่ยงไฮ้ของเราที่กำลังหาเช่าคอนโดใน Pittsburg ว่าคอนโดที่เพื่อนของเราสนใจนั้น‘ใหม่’มาก สร้างในสมัยต้นทรรศวรรษ1990นั้น ทำเอาเพื่อนของเราถึงกับช็อคไปเลย เซี่ยงไฮ้ในสมัยต้นทศวรรษ 1990 นั้นยังเป็นยุคไกลปืนเที่ยงอยู่เลย

เราอดอิจฉาอากงอาม่าชาวปักกิ่งหรือเซี่ยงไฮ้อายุเจ็ดสิบแปดสิบแถวนี้ไม่ได้ ดูเผินๆกลุ่มคนสูงอายุที่น่ารักเหล่านี้ อาจใช้เวลาส่วนใหญ่ในปัจจุบันไปกับการรำไทเก๊ก เล่นหม่าเจี้ยงทั้งวันในสวนสาธารณะ แต่ความจริงแล้ว อากงอาม่าล้วนใช้ชีวิตผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายฤดู เสมือนคนที่มีอายุกึ่งอมตะ เพราะถึงแม้อายุทางตัวเลขของอากงอาจจะเท่ากับ80ปีก็จริง แต่ประสบการณ์ที่สั่งสมมาถ้าจะนับเป็นอายุคงเทียบได้หลายร้อยปี อากงอาม่าผ่านโลกมาตั้งแต่สมัยเมืองจีนยังไม่มีรถยนต์ให้ขับจนตอนนี้กลายเป็นตลาดรถยนต์ที่ใหญ่ที่สุดของโลก ตั้งแต่สมัยเพื่อนๆชาวจีนหอบเสื่อผืนหมอนใบโล้สำเภาไปตายเอาดาบหน้า จนถึงปัจจุบันที่ลูกหลานชาวจีนโพ้นทะเลต่างนั่งเครื่องบินกลับมาเอาดีที่แดนมังกร ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในช่วงเวลา 80-90ปีที่ใช้ชีวิตมา เรียกได้ว่าเป็นคนจีนนี้ดีเกิดมาทั้งทีได้ใช้ชีวิตจนคุ้มแสนคุ้ม

I’m sure most of you have been to Chinatown in your city many, many times. For a lot of people, including myself, picking delicious dishes from dim sum carts is a neat way to jumpstart a Saturday morning. Packed with people and street vendors, Chinatown is charmingly unique and always fun to stroll along.

Despite geographical distance, most Chinatowns across the world bear great similarities – the classic gate, the bright red signs pointing to the plentiful Chinese restaurants on both sides of the street, and the distinct smell coming from seafood markets nearby. In a way, Chinatown functions very much like a franchise.

Ironically, Chinatown does not exist in China for obvious reasons. However, based on my personal experience as a recent Beijing resident, Beijing has equally interesting cultural districts to offer, including ‘America town’.

As China becomes a new land of opportunities, people from all over the world are heading daily to big cities in China. FOPs  (Fresh of the Plane) have become the new FOBs (Fresh of the Boat) and foreigners become your friendly guy/girl next door.

Since Beijing is now a popular destination for eager Mandarin learners, the city’s university campus area, known as Wudaokou (吾道口), has also transformed to be a mini-America town. Obviously Mandarin learners come from various locations around the world, but since most of my foreign friends in Beijing are from America, I will specifically talk about the America town phenomenon.

While people generally associate Chinatown with Chinese food, America town in Beijing has less emphasis on the food culture but more so on general lifestyle. Chinatown tends to have a clear geographical boundary with the red gate that marks its entrance but America town does not follow this rigid physical ‘area’ concept. The American-ness in this so-called America town is quite subtle. For instance, on Wudaokou’s streets you can easily spot those ‘I-don’t-know-what-I’m-doing’ amateur bikers. When dining in a Wudaokou restaurant, you are more likely to be sitting next to a table of American students enjoying some hot pot while conversing in Chinese. When I visited my friend’s dorm, who is currently part of an American-based Mandarin language program, I felt as if I was back at my own alma mater, with people playing flip cup and beer pong, listening to the blasting Lady Gaga’s Bad Romance and drinking beer on a Friday night. The only real difference between an American college dorm and my friend’s Beijing dorm was that these students spoke Chinese and drank Tsingdao instead of Bud Light.

As one flies to Beijing in the hope of immersing oneself in a Chinese environment, he/she ends up finding himself/herself in this fascinating hybrid between a Chinese and American college town – a true cross-cultural experience in a globalized world.

So the next time you happen to be in Beijing and feel like blasting Miley Cyrus’ Party in the USA to the fullest, simply hop on a subway to Wudaokou. America town is calling for you.

Photo credit: Davidyuweb

If you happen to know me in person and if you are not Thai, chances are at one point you probably think of me as the girl with a long, crazy last name. Let’s be honest – how many times do you get to meet someone with a last name longer than ‘Charassuvichakanich’? Exactly.

For many years, I used to be very self-conscious about my cryptic name. While some girls may want to get married so that they could put on a perfect wedding dress, I, on the other hand, wanted to get married so that I could kiss my lengthy 19-letter Charassuvichakanich goodbye and be known as Mrs. Smith or something equally short and sweet.

As cumbersome as it is, I developed an organic appreciation for my last name as I grew older. Being the last Charassuvichakanich in Thailand (tentatively) makes me feel pretty unique. People might not be able to remember my name, but they sure can recognize who I am. Potential employers remember me because my last name certainly sticks out from the resume pile. What more can I ask for when jobs nowadays are scarcer than oil?

Before I sound anymore self-absorbed, I figure I should share with you some interesting tidbits about Thai names. Unlike most parts of the world, people who share the same last name in Thailand are somehow related (and therefore we don’t have a middle name because we don’t need one). As Thailand’s current population size is around 63 millions (2009 estimate), Thai people were forced to unleash our creativity and crank out original last names. By the time my grandparents emigrated from China to Thailand in the early 20^th century, a lot of shorter last names were already taken by mainstream Thai people. My grannies had to be really creative and ended up getting slightly carried away crafting our legendary last name. This appears to be the case with most Chinese people who emigrated from the southern China to Thailand around that period. Chinese-descendant Thai last names are almost always longer than mainstream Thai last names.

Because a lot of Thai last names are extremely long, we don’t refer to people by their last names in a daily setting. They are there for record keeping and to help people figure out whether they are related. The latter turns out to be a very convenient and effective way to help people judge whether someone is a somebody or a nobody according to how high-profile his/her last name is. This is an extremely annoying, backward concept deeply rooted in Thai society that is not going to go away anytime soon.

Since Thai last names aren’t very functional and our first names are mainly for business purposes, we often go by our nickname among family and friends. Thai nicknames are anything but boring since a lot of them are straight up weird by western standards. Some of popular Thai nicknames have meanings equivalent to: Cloud, Star, Fish, Blue, Cat, Bus, Crab, and Frog. (“Hi, my name is Frog.”) We also borrow English words and convert them into Thai nicknames. Examples: One, Two, Bank, Jackpot, Bomb, Joy (my nickname, actually), Ball (I’m not kidding.), Joke, Coke, Benz, and Porsche (“Porsche’s not home. Where did he go?“).

Last but not least, if you see the word ‘porn’ in a foreign-looking name, like Somporn, Pornpan, or the best yet – Kittyporn – these are certainly Thai names. It’s not that these people are unloved children or anything; no matter how kinky it sounds in English, it is nothing but auspicious in Thai as พร or ‘Porn’ means blessing.

So since 2009 is winding down, I would like to use this opportunity to wish you a Thai-style, porny new year. Yes, I did write this out loud. Now take it or leave it.

P.S. The content of this blog entry was inspired by Miss Falconer Robbins who spent a good hour listening to me babbling away about Thai names and expressed a particular interest in the ‘porn’ part.

Posted in Cultural difference, Language, Thailand

Since starting a life in a foreign city can be a little solitary, I have been making a conscious effort to fill my after-work hours and weekends with activities: concerts, parties, coffee dates, badminton and DDR sessions, to name a few. But last Monday evening’s activity was different. I went to a #Bjtweetup event where Twitter users (also known as Twittizens) in Beijing meet up. I know, it does sound a little geeky.

If you told me prior to my China phase that living in Beijing would unleash a nerdy side of me, I would probably laugh in your face. After all, you’re talking about a girl who still uses prehistoric, monophonic Nokia 3310. And to think about Twitter? You gotta be kidding.

But this geeky evolution did happen. It all started from the day I decided to share my cross-cultural experience and viewpoints with others. I became a blogger. I found an online mentor (yes, @GnarlyKitty I’m talking to you). The next thing I know, I started to tweet. I picked up Tumblr. I became addicted to Google Wave. And I’m learning how to use Foursquare. Words like ‘interface’, ‘platform’, ‘RSS’, and ‘bots’ are now parts of my everyday lingo.

The day when my online and offline worlds collide arrived as a twitter friend told me to check out the Bjtweetup event. Slightly freaked out at first, I could not help but wonder what these people were actually like in real life. Would they look the same as their avatars (the little square space where you put up your photo)? Would they be able to hold a real conversation that’s longer than 140 characters?

Excited and nervous about this Bjtweetup, I invited Jeanette, my Aussie colleague who, like most real people, can’t be bothered to use Twitter, to come along with me as a twitter buffer in case things went badly. (My roommate refused to lend me his real deal Blackberry therefore I couldn’t pimp up my tech-savvy status.) Turned out that both Jeanette and I had a blast. It cracked me up a little as I had to say both my name and my twitter username (@napatra) when introducing myself to other twittizens. I also recognized some of the people from their avatars. It felt like meeting up with people you have known for a while for the first time.

The best part of the Bjtweetup was how all the attendants – despite an intriguing wide range of age, genders, professions, and origins – were able to connect to one another so seamlessly. We all share the Twitter bond. I felt like I belonged to the community and that is a really good feeling that doesn’t come by too often when you live in a foreign city. And you know what – we didn’t even talk about geeky subjects (that much). We are all real people who just happened to have met through Twitter.

I have no intention in brainwashing you into using Twitter (although you can find more good reasons here and here). I guess this is a roundabout way of saying thank you for reading my blog. As you guys give me a legitimate reason to reconnect with the nerdy side of ‘@Napatra’.

–

เนื่องจากการเริ่มต้นใช้ชีวิตในเมืองใหม่ค่อนข้างโดดเดี่ยว เราจึงพยายามออกไปพบปะผู้คน หากิจกรรมนานาชนิดทำในเวลาหลังเลิกงานหรือช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ไม่ว่าจะเป็นการไปดูคอนเสิร์ต ไปปาร์ตี้ นัดทานกาแฟ ตีแบตมินตัน หรือเล่นเกมเต้น DDR ที่บ้านเจ้านาย แต่กิจกรรมที่เราทำเมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมาไม่เหมือนอย่างอื่น เราไปงาน Bjtweetup หรืองานพบปะระหว่าง Twitter user (เรียกว่า Twittizen ก็ได้) ในปักกิ่ง ฟังดูเนิร์ดนิดๆใช่มั๊ย

ถ้ามีคนบอกเราก่อนที่เราจะหอบเสื่อผืนหมอนใบโล้สำเภาย้ายมาอยู่เมืองจีนว่า ชีวิตในปักกิ่งจะทำให้เราได้ค้นพบความเนิร์ดในตัวเอง บอกตรงๆเราคงจะหัวเราะเยาะด้วยความไม่เชื่อ เรานึกไม่ออกจริงๆว่า คนที่ยังใช้มือถือยุคหินรุ่นเสียงเรียกเข้า monophonic ตื๊ดๆอย่าง Nokia 3310 แบบเราจะจับพลัดจับผลูมา tweet กับคนอื่นได้อย่างไร อันนี้เป็นไปไม่ได้

แต่วิวัฒนาการเนิร์ดของเราที่ว่าเป็นไปไม่ได้นั้นมันก็ได้เป็นไปแล้ว เริ่มจากการที่เราตัดสินใจจะถ่ายทอดประสบการณ์และมุมมองวัฒนธรรมผสมระหว่างตะวันตก-ตะวันออกผ่านblog จนกลายมาเป็น blogger ซึ่งทำให้เราเริ่มมีโค้ชออนไลน์ (@GnarlyKitty อยู่ไหนเอ่ย) ที่แนะนำให้เราหันมา tweet แล้วลามไปใช้ Tumblr จนไปติดใจ Google Wave และ​ ณ ตอนนี้เรากำลังทำความรู้จักกับ Foursquare ต้องขออวดว่าเดี๋ยวนี้คำศัพท์เฉพาะออนไลน์อย่าง interface, platform, RSS, และ bots กลายมาเป็นคำที่เราใช้ในชีวิตประจำวันทั่วไปไปแล้ว

วันที่โลก internet กับโลกแห่งความเป็นจริงของเราโคจรมาเจอกัน คือวันที่เพื่อนเราใน Twitter ชวนไปงาน Bjtweetup ถึงแม้คอนเซปของงานจะทำให้เราเหวอเล็กน้อยในตอนแรก แต่เราก็แอบอดสงสัยไม่ได้ว่า twittizen เหล่านี้ในชีวิตจริงจะเป็นยังงัย จะหน้าตาเหมือนกับรูป Avatar ที่ใส่ไว้ในหน้าprofile twitter ของเค้ารึเปล่า แล้วคนพวกนี้จะเนิร์ดมั๊ย เราจะคุยเรื่องอะไรกัน

คืนก่อนงาน Bjtweetup เราพยายามขอยืม Blackberry จากรูมเมทเอาไปถือทำเท่ในงาน แต่รูมเมทส่ายหัวแล้วบอกไม่ให้ ทั้งประหม่าทั้งตื่นเต้น เราจึงตัดสินใจชวนเจเน็ท เพื่อนร่วมงานชาวออสเตรเลียไปงาน Bjtweetup ทั้งๆที่เจเน็ทก็เหมือนคนทั่วไปที่ไม่ tweet เรามีเจเน็ทไว้เป็นกันชนเผื่องานแป๊กขึ้นมาจะได้เผ่นด้วยกัน เอาเข้าจริงทั้งเราและเจเน็ทต่างเพลิดเพลินกับงาน Bjtweetup กันอย่างมาก เราแอบขำตัวเองเล็กน้อยที่เวลาแนะนำตัวกับเพื่อนๆ twittizen ต้องบอกทั้งชื่อจริงๆและชื่อ username ที่ใช้ใน Twitter (@napatra) เราแอบจำหน้าคนในงานหลายคนได้จากรูป profile ใน twitter เช่นกัน มันเป็นความรู้สึกประหลาดที่ได้มาพบกับคนที่เหมือนจะรู้จักกันมาแล้วซักพักเป็นครั้งแรก

สิ่งที่เราชอบที่สุดในกิจกรรม Bjtweetup คือการที่คนที่มาพบปะกันสามารถเข้ากันได้อย่างกลมกลืน ทั้งๆที่แต่ละคนมาจากหลายๆกลุ่มอายุ สาขาอาชีพ และประเทศ พวกเราต่อกันติดได้ด้วย Twitter การพบเจอคนเหล่านี้ทำให้เรารู้สึกว่าเราเป็นส่วนหนึ่งของสังคมที่นี่ ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ไม่ใช่จะรู้สึกได้ง่ายๆในชีวิตต่างเมือง พวกเรา(แทบจะ)ไม่ได้คุยกันเรื่องเนิร์ดๆเลยด้วยซ้ำ คนที่มางาน Bjtweetupก็คือคนธรรมดาทั่วไปที่เผอิญมาเจอกันผ่านหน้า Twitter เท่านั้นเอง

ที่ร่ายมาทั้งหมดนี้ เราไม่ได้มีเจตนาจะมาเชิญชวนให้เพื่อนๆผันตัวมาเป็นสาวก Twitter แต่อย่างใด (แต่ถ้าใครอยากรู้ว่า Twitter มีดียังงัยเชิญclickที่นี่และนี่) นี่อาจจะการเป็นพูดอย่างอ้อมค้อมของเราว่า ขอบคุณพี่ๆน้องๆที่อุตส่าห์อุดหนุนแวะเข้ามาอ่านบล็อคของเรา เพราะมีเพื่อนๆมาอ่านเราถึงได้มีโอกาสค้นพบตัวตนเนิร์ดๆอีกด้านหนึ่งของ ‘@Napatra’ นั่นเอง